İlk defa bir Lamborghini'nin önünde telefonumla çömeldiğimde, çıkan fotoğrafa bakıp epey bozulmuştum. Araba muhteşemdi, kare berbattı. Kaputta gökyüzü yansıması yoktu, arka planda bir çöp konteyneri vardı ve ışık tepeden vuruyordu. O günden sonra yıllar içinde Sant'Agata'dan Monaco limanına, Modena'nın arka sokaklarından İstanbul'un sahil yollarına kadar epey yer gezdim ve şunu öğrendim: bir superkar fotoğrafını iyi yapan şey araba değil, arabanın önünde durduğu yer. Aşağıda kendi denemelerimden çıkardığım, gerçekten işe yarayan mekân seçimlerini ve o mekânlarda uyguladığım küçük numaraları anlatıyorum.
Bir lamborghini fotoğraf çekme lokasyon arka plan üçlüsünü düşünürken kafamdaki tek soru şu: "Bu zemin ve bu duvar, arabanın çizgilerini yutar mı, yoksa taşır mı?" Lamborghini'nin gövdesi keskin kırıklardan oluşuyor; yani arka plan ne kadar sade olursa o kırıklar o kadar öne çıkıyor. Kalabalık bir cadde, arabanın siluetini kaybettiriyor.
En sevdiğim yerler kapalı otoparkların üst katları ve boşaltılmış sanayi alanları. Gri beton, sarı ya da turuncu bir Lamborghini'yi resmen fırlatıyor. Otoparkların en üst katına akşamüstü çıkıyorum; hem trafik olmuyor, hem tepede gökyüzü açık kalıyor, hem de zemindeki yağ lekeleri bile fotoğrafa doku katıyor. Kolonların arasına arabayı yerleştirip yandan çektiğimde çerçeve kendiliğinden oluşuyor. Tek dikkat ettiğim şey: yeşil ya da mavi floresan aydınlatma cilt gibi boyayı da bozuyor, o yüzden gün ışığının hâlâ girdiği saatleri tercih ediyorum.
Modena ve çevresinde dolaşırken fark ettim ki eski taş kaplı meydanlar modern bir superkarla inanılmaz bir tezat kuruyor. Sarı sıvalı İtalyan binaları, yeşil panjurlar, dar sokak… Arabanın alçak gövdesi bu zeminde çok daha agresif duruyor. Sant'Agata'daki müze ziyareti ya da üretim tesisi turu sonrasında çevredeki köy meydanlarında birkaç dakika durup çekim yapmak, günün en güzel karelerini veriyor. Aynı mantık Ferruccio Lamborghini anıtının bulunduğu bölge ve Pininfarina tasarım müzesi çevresi için de geçerli: markanın hikâyesiyle aynı karede olmak fotoğrafa anlam katıyor.
Monaco'daki otomobil turumda öğrendiğim şey, suyun ikinci bir ışık kaynağı gibi çalıştığı. Liman kenarında çekim yaparken yatlardan yansıyan beyaz ışık, arabanın alt kısmındaki gölgeleri açıyor ve gövde çok daha "dolgun" görünüyor. İstanbul'da da benzerini sahil yollarında deniyorum; galerilerden birinden test sürüşüne çıktığımda ya da bir kiralama sonrası, gün batımına yakın sahilde durup arabayı denize paralel park ediyorum. Arka planda ufuk çizgisi düz kaldığı sürece sonuç neredeyse hiç şaşmıyor.
Mekânı buldum diyelim; asıl fark burada başlıyor. Aynı otoparkta çektiğim iki fotoğraftan biri vasat, diğeri duvara asılık kalitede olabiliyor. Aradaki fark birkaç basit alışkanlık.
Öğlen 12'de hiçbir yerde iyi superkar fotoğrafı çekemedim. Tepeden gelen sert ışık, kaputta beyaz patlamalar bırakıyor ve boyanın derinliği kayboluyor. Benim rutinim şu:
Yaptığım en büyük hata ayakta çekmekti. Lamborghini yerden çok alçak; göz hizasından bakınca ezik görünüyor. Şimdi neredeyse hep diz çöküyorum, hatta bazen telefonu asfalta yatırıyorum. İkinci kural: üç çeyrek açı. Arabanın ön farı ile yan çamurluğunu aynı karede gören köşeden çekim, hacmi en iyi anlatan açı. Üçüncüsü, biraz geri çekilip yakınlaştırma yapmak; yakından geniş açıyla çekince tekerlekler şişiyor, çizgiler bozuluyor.
Bir çekimden sadece tam boy fotoğrafla dönmek yazık olur. Londra'daki supercars müzesinde ve özel koleksiyon araçlarını izlerken şunu edindim: makas kapılar açıkken çekilen dikey kare, jant göbeği, egzoz çıkışı, arka kanat detayı, dikiş çizgileri… Bunlar bir araya gelince tek bir fotoğraftan çok daha güçlü bir seri oluyor. Müze ve etkinlik ortamlarında zaten arabayı istediğin gibi konumlandıramıyorsun; orada detaya odaklanmak kurtarıcı oluyor.
Pist günlerinde öğrendiğim en pratik kural: hareket halindeki araba için deklanşör hızını düşürüp arabayla birlikte gövdeni çevir. Arka plan çizgi çizgi akar, araba net kalır. İlk on denemem çöp oldu, on birincisi çerçeveletmelik.
Son olarak, hiçbir kare bir tartışmaya değmez. Galeri ve satıcı mekânlarında çekim yapmadan önce mutlaka soruyorum; çoğu zaman "buyur" diyorlar, hatta arabayı daha iyi bir noktaya çekiyorlar. Özel mülk otoparklarda, müze salonlarında ve etkinlik alanlarında flaş kullanımı genel